Such is my existence, apparently.

I have been meaning to write on this blog for ages. Board exam has come and gone but I still haven’t managed to post a decent blog entry. Save for a few memes and greetings, I really don’t remember the last time I wrote something substantial.

Perfectionism kicking in, perhaps? Maybe. *Sigh* I miss wrting. It is the best way to straighten out my thoughts. Talking is not much of a help as it get things more messy. Although, I wouldn’t mind having random conversations over coffee.

I think I have a few drafts and outlines hidden somewhere in my computer. Not to mention a few good ideas to keep this blog going. Should I just start with a new design to get things started? Or maybe impose a deadline or a goal? Hmmm…

[NOTE: This is a repost from my multiply blog/lj. I could've made this post earlier if only I knew about the database problem. grrr...]

In 2008…
… all the things I worked hard for finally came into fruition. Thesis. Heavy acad load. URC. Graduation. Board Exam. Indeed, I am truly blessed.
… I got a job despite the impending global recession.
… my uncle passed away a few days before Christmas.
… my brother married the love of his life.

I realized that…
… sheer luck is nothing without hard work, and vice versa.
… prayers will see you through anything.
… I should move on and make some closure of my own.
… I must work with double the effort in less time.
… new friends come at the weirdest times and old friends are always there whenever you need anything (even the occasional gossip).
… we’re in a big place but live in a small world.

I am grateful for…
… family.
… friends — whether old or new.
… all my victories and defeats.
… the gifts I have received — even the ones that came from me.
… food — one of the best mood uplifters ever.
… the three little cute piggies — one hug and all is well again.
… the Dearest.

I am still praying for…
… world peace.
… prosperity, good health and long life.
… more learning experiences and the ability to retain all of them.
… more blessings — for me and all my loved ones.
… happiness and peace of mind.

I resolve to…
… do whatever it takes to improve myself. (well, that has been my resolution ever since ever).

Happy New Year, everyone! =)

… means that I’m back!

Having free time after work feels surreal. I think I need a week or two to actually get used to not having to study all night long. But that’s reserved for another blog entry. I have been meaning to answer this meme for a long time. Good thing I don’t have to put it away for a year.

You know the drill. 5 questions from other people. If you want to join, leave a comment and I’ll ask you 5 questions. Post the answers in your blog and let others join in as well.

After a month, and everything will go back to normal…I need rest. And to party. And to eat. I want to go to the beach again!!!!!!!

I just hope I do pass this licensure exam. Wish me luck!

And for destressing purposes, I give you the “Who do I remember”/”Secret Questions” meme courtesy of Cheska and Kel.

1. There are 30 questions.
2. Next to each number, write only the name of the person who fits.
3. Answer one question with one name.
4. Don’t tell the questions to anyone who isn’t doing the meme.

Useless trivia: Na-na/La-la sequence count of different songs

1. Ang Huling El Bimbo by Eraserheads: 33

2. Can’t Get You Out of My Head by Kylie Minogue: 173

3. Hey Jude by The Beatles: 235 + the ones sung in the background (too soft to decipher and count but they’re there)

Note: I just copied about 18 GB worth of songs… Pardon the nonsensical post.  But do suggest another song that’s not in the list. hehehe

JUSTICE FOR TARA SANTELICES: BETTER CRIME PREVENTION

FYI: Refer to previous entry or the link for the full story.

NOTE: This is a repost from Jannina’s lj. The whole story is taken from Ms. Lacsamana, my former AA Filipino teacher…

“Kararating ko lang galing Medical City. Dinalaw namin at ipinagdasal si Tara. Kasama ko sina Sir Louie Lorenzo, Sir Lito Jimenez, Ms. Taks Clarete, Ms Ettie Miranda at Ms. Rorie Francisco.

Halos mapuno ang pasilyo ng ospital dahil sa mga nakapilang mga tao na nais makita si Tara. Nagtataka ang ilang nars dahil ang daming bisita ni Tara. Di nakatiis ang isang nars at nagtanong kung kaanu-ano namin si Tara. Sabi namin ” dati naming estudyante.” Ang sagot ng aming kausap ay ” ang dami niyang bisita hanggang kahapon.” Isang matipid na ngiti at sabay sabing ” oo, dahil marami ang nagmamahal kay Tara.”

Niyakap kami ni Lila, ang kapatid ni Tara na naging estudyante rin namin. Pinauna kami na makapasok sa ICU upang tingnan si Tara. Dala-dalawa lang ang maaaring makapasok sa ICU at sa labas lamang ng kuwarto na may salamin mo makikita si Tara. Sa ganoong sitwasyon sari-saring emosyon ang iyong mararamdaman. Mahirap at masakit sa loob na makita ang dati mong estudyante sa ganoong kalagayan. Halos maga na ang kanyang ulo na may benda. Malakas ang kanyang paghinga sa tulong ng respirator. Halos nakalabas ang itim na bahagi ng mata dahil na rin sa bala ng baril na nasa kanyang utak. Kausap namin ang kanyang ina at isinalaysay ang tunay na nangyari. 10% lang ang tsansa kung maooperahan siya. Ang bala ng baril ay “double action.” Ibig sabihin nito ay maliliit na bahagi ng bala ay nakakalat sa kanyang utak. Mahirap at maselan ang operasyon dahil iisa-isahing tanggalin ang maliit na bahagi ng bala.

Nagpakilala ako sa kanyang ina at sinabi ko na ako ang teacher-in-charge (IV-3 batch 2003) ni Tara. Tinanong ko siya kung ano ba talaga ang nangyari. Iba kasi ang mga naglalabasang balita.

Siya namang dating ni Joee, bestfriend ni Tara. Isinalaysay ni Joee ang tunay na nangyari. Birthday ni Tara ng Agosto 6. Nag-text sa kanya si Tara na magkita sa “Burger King” sa Marcos Highway. Galing pa si Joee sa CSB, Taft Ave. Napagkasunduan nilang hintayin ang 12:00 ng madaling araw upang ipagdiwang ang 23 kaarawan ni Tara. Matapos ang 12:00 ng madaling araw ay sumakay sila ng dyip pauwi ng Cainta, Rizal. Sila lang ang sakay ng dyip. Pahinto-hinto ang dyip upang magsakay ng pasahero. Hanggang may isang lalaki na sumakay sa dyip na umupo sa tabi ni Tara sa bandang hulihan. Pababa ang lalaki ng agawin ang bag ni Tara. Naghatakan sila sa bag. Nakarinig na lang ng putok si Joee na nakaupo sa tabi ni Tara. Nang tingnan niya si Tara, ito pala ang nabaril at sa ulo mismo. Sinabi ni Joee sa driver na dalhin sila sa malapit na ospital. Bago pa sila makarating sa malapit na klinika ay binaba pa isa-isa ang mga pasahero. Halos isang oras bago sila nakarating. Pagkahatid sa klinika ay iniwan na sila ng drayber. Tinanggihan ng klinika na tanggapin si Tara dahil hindi nila kayang gamutin. Naghintay pa si Joee ng mahabang sandali upang tulungan sila ng mga nars na tumawag ng taxi at dalhin sa Eulogio “Amang ” Rodriguez Hospital si Tara. Isipin na lang na 5′ 2 ang taas ni Joee at siya pa ang nagbuhat kay Tara. Di na makausap ni Joee si Tara nang nasa EAR hospital. Tinawagan niya ang mga magulang ni Tara at kanyang mga magulang upang ipaalam ang mga pangyayari.

Nakalulungkot isipin na buhay na ang nakabingit ay parang walang pakialam ang mga pasahero ng dyip na nagpababa pa sa kani-kanilang destinasyon. Ikalawa, kung di pa sumigaw si Joee upang magpatulong sa mga nars sa klinika na kanilang napuntahan na tumawag ng taksi upang dalhin sa pinakamalapit na ospital ay di pa kikilos. Siya pa ang nagbuhat kay Tara upang isakay sa taksi.

Medyo masakit at sariwa pa kay Joee ang mga pangyayari kaya di na kami nagtanong pa. Pumunta kami sa waiting area at nakita namin ang ama ni Tara. Tinawag namin ang mga kaibigan, kaklase at mga mahal sa buhay ni Tara upang manalangin. Sa pangunguna ni Ms. Taks Clarete ay ipinagdasal namin si Tara.

Pagkatapos ng limang (5) taon ay nagkita-kita kami ng aking mga dating mag-aaral at TIC class. Nakalulungkot ang sabi ng isang mag-aaral ” Ms, dito pa tayo nag-reunion.” Sabi ko sa ilang mga dati kong estudyante na noong Agosto 1, bigla na lang sumulpot si Tara sa facebook at humihiling na i-add ko siya. Nang mabalitaan ko ang nangyari sa kanya ay tiningnan ko ang kanyang facebook profile. Sinulatan ko siya sa kanyang ‘wall’ dahil kaarawan niya. Di ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin sa kanyang “recent activity” na nakasulat sa facebook: ” Tara Bosch Santelices is chasing analog ghosts.” Ikinuwento ko sa kanila na para siyang may premonisyon. Ang sagot ng ilan ay ; “Miss, sa kanyang ym ay kanyang isinulat: “bullet through my head.”

Para sa iyo Tara, nandito kami …. nanalangin at nagbabantay sa iyong paggaling.”

HELP US HELP OUR AA BATCHMATE!